Over mij

Welkom op www.penvissen.nl

Ik ben Arno, geboren Nederlander en opgegroeid in de regio Kennemerland, tussen Alkmaar en Haarlem in Noord-Holland. Toen ik pas 5 jaar was werd ik door mijn moeder vaak opgehaald bij de grote vijver waarnaast mijn ouderlijk huis stond en waar ik niet weg te branden was. Dat kwam doordat ik iets met water had, natuur en nieuwe dingen en dat is nooit meer veranderd. Maar er was een probleem. Ik was amper 2 turven hoog en kon niet zwemmen...

Ondanks mijn vrees in het water te vallen (een angst welke tot mijn pubertijd gebleven is en zwemles moeilijk maakte) was ik niet weg te branden bij de vijver, een oud overblijfsel van een kasteel met slotgracht uit de jaren rond 1350. In een hoek van de vijver van ongeveer een hectare groot lag een eiland met alleen nog een stukje kalkstenen muur uit die tijd. Verder was het een bult grond met manshoge brandnetels, distels en struikgewas waar bovenuit hoge bomen staken. Over de oevers hingen wilgen in het water en daar onder lagen grote en kleine vissen. Dit waren karpers, blankvoorns, kolbleien en brasems. Ook zwommen er minder opvallend grote zeelten en palingen tot wel een meter lang. De meeste soorten sprongen vaak uit het water of lagen met hele scholen net onder het wateroppervlak vlak voor het eiland. 's Winters lagen ze voor de oevers roerloos in het heldere koude water. De bodem was dan goed te zien.

Voorgenoemde bezienswaardigheden trokken mij als een magneet aan. Mijn moeder besloot mij (ondanks gebrek aan een zwemdiploma) voor mijn 6e verjaardag een kort werphengeltje te geven. Dat was een schot in de roos, want ik was dolblij!

Vanaf die dag (ergens eind februari 1977) was ik jaren lang in zomertijd en bij mooi weer aan de vijver te vinden als ik maar even tijd had. Al snel ging ik grote blankvoorns, kleine kolbleiën en brasems vangen. In het 1e jaar al ving ik mijn eerste karper en moest er een betere hengel komen. Sommige mensen uit de buurt waren ongevraagd (en soms ongewenst) mijn vaste toeschouwers en zeiden wel eens dat ik een gespecialiseerde sportvisser worden en een voorbeeld voor veel mensen welke de smaak ook te pakken kregen maar minder volharden. Ik geloofde het eerst niet maar In de jaren 80 van vorige eeuw was het niet meer te ontkennen dat ik - als ik even een tijdje met rust gelaten werd - mooie vangsten boekte.

Vaak dacht ik alleen te zijn maar kwam er pas dagen later achter dat mensen mij wel degelijk gevolgd

hadden. Die mensen zaten dan als volwaardige 'stekken pezers' op door mij aangevoerde vissen te

vissen, waardoor ik vaak voor joker kwam opdagen. Maar ja, ik was geen eigenaar van de wateren.

Ondanks de 'conculega's' ving ik veel vis, tot de jongere generaties mij ook door gingen krijgen. In

die tijd was vissen iets met de reputatie van 'postzegels verzamelen', saai dus. Maar toen ik gade

werd geslagen door leeftijdgenoten en zij weer anderen aantrokken werd het schrikbarend druk

aan de oude vijver en begon ik te verlangen naar nieuwe viswateren. En die kwamen er ook...

IMG_0057_edited.jpg